The day after...

We zijn weer thuis. Het is heel raar, alles gaat weer in zijn "gewone" ritme. Op tijd opstaan, toch maar gaan werken, want ik heb echt geen dagen meer. Voor sommigen zelfs nog een avond4daagse lopen of zoals ik, langs de kant van die zelfde avond4daagse mijn trommelmaatje en haar kinderen binnenhalen! Nou ja "gewone" ritme, maar dan wel met een ervaring rijker! En wat voor ervaring. AL die smoeltjes langs de kant van de parade, de blije gezichtjes tijdens de workshop. De volle zalen tijdens de eindshows. Het dansen en spelen bij de instelling. De indrukwekkende beelden in het tunnelmuseum. De kraters in de flatgebouwen. Het afgebrande olympisch hotel. Dat zijn beelden die je niet snel vergeet. Maar wat ik ook nooit zal vergeten is de band die wij als groep hebben opgebouwd. Elke dag samen, elke avond samen, samen lachen, samen huilen, samen uit, samen thuis. Je zou zeggen dat daar op den duur wrevel van komt. Of irritatie. Maar nee, ik heb er in ieder geval niets van gemerkt. Maar ja, nou zat de helft van de tijd mijn oren en neus dicht en mijn oogjes werden ook steeds kleiner van verkoudheid, dus misschien is het langs me heen gegaan. Maar nee, even zonder gekheid: ik denk echt dat we het goed gedaan hebben. Ik ben dan ook heel erg TROTS!
Trots op:
- ons, omdat we zo lekker met elkaar omgingen.
- ons, omdat we iets goeds hebben neer gezet.
- ons, omdat we zo'n plezier uitstraalden.
- Angelique H (heen) en Bethley (terug), omdat ze geen kik gaven toen ik tijdens het
opstijgen heel hard in hun handen kneep.
- Wendy en Patricia, omdat ze mijn gesnurk heel de week hebben getolereerd!
- Pleun, omdat ze maar 1 keer gehuild heeft deze week.
- Toine, omdat hij maar 1.5 keer pizza heeft gegeten ipv 7 keer!
- Peter, omdat hij de lekkere soep en broodjes had klaar gemaakt.
- David, omdat hij de site zo ongelooflijk up-to-date hield.
- Café de Kok voor hun warme welkomst borden.
- alle thuisblijvers die ons steunden in onze tocht naar Bosnië. Ook tijdens de
voorbereidingen.

LOODSERS: bedankt voor de gezellige week die jullie mij gegeven hebben. Ik kan niet wachten tot de dvd klaar is. Ookal heb ik zelf zo'n 800 foto's gemaakt, ik struin echt internet af naar nog meer beeld materiaal. Dat is bijna verslavend.

Tot snel, Liefs Luciënne

de laatste avond.

Mijn voornemen om elke avond een stukje te schrijven is op niets uitgelopen. Maar het waren 7 geweldige dagen. De parade op vrijdag was geweldig. De 4 dagen kidsfestival waren super. En vandaag op de laatste dag hebben we een tour gemaakt. We zijn, voordat we naar een instelling gingen, eerst naar het olympisch hotel geweest waar de sporters in 1984 verbleven. Tijdens de oorlog werd dit hotel platgebrand met z'n 200 mensen erin. Bizar! Daarna hebben we de skischansen bezocht. Onderweg kwamen we langs de route rode gevaren bordjes tegen. Dit betekent dat er in fiets buurt nog mijnen liggen. Uitkijken dus. Bij de instelling hebben we lekker gespeeld. Een aantal bewoners heeft ook nog mee getrommeld. Een aantal van ons zijn ook het tehuis binnen gegaan, maar ik heb daarvan afgezien. Het schijnt dat daar kinderen in bizarre omstandigheden leven. Ik als emotioneel type hoef dat niet te zien. Nu zitten we met zijn allen in de lobby van het hotel. Elke avond is het het een feestje hier. Liedjes zingen, liedjes raden. Erg gezellig. De mensen hier zullen misschien wel blij zijn dat we weggaan, maar we hebben wel een indruk achtergelaten. We hebben hier laten zien dat we een hechte groep zijn, die ook leuk met de andere vrijwilligers omgaan. Zojuist hebben we de andere groep uitgezwaaid. Na een uur buiten te hebben gestaan, zijn ze vertrokken. Zij hebben een lange busreis voor de boeg, want zij vliegen vanaf Zagreb. Wij vliegen gelukkig vanaf hier en hoeven niet zolang in die bus. Nu nog wat drinken en dan morgen weer lekker naar huis. Lekker naar man en kinderen, die ik toch wel erg gemist heb. Tot in Nederland.

de eerste dag

Na een lange eerste dag zitten we nu in de lounge van het hotel nog even lekker na te kletsen over de erste dag. Hij begon al vroeg. om een uur of half 6 stonden de meesten al te trappelen op het station. Mijn kinderen wilden alledrie mee, dus vroeg op! Na veel passen en meten met de koffers konden we eindelijk vertrekken. Dit ging natuurlijk niet zonder de nodige tranen. Een aantal hadden het er flink moeilijk mee, waaronder ikzelf. Niets is erger dan zelf moeite te hebben met je tranen en dan een flink huilend kind achter te laten. De bus reis was nogal heftig. Met een chauffeur die zijn ogen niet echt goed open kon houden, zaten we niet lekker in de bus. Met als gevolg dat we binnen het uur al bij een tankstation zijn gestopt om koffie te drinken en de chauffeur even hartig toe te spreken Daarna ging het beter. Ook de vliegreis is redelijk verlopen. Na heel hard knijpen in de hand van mijn buurvrouw (Angelique H bedankt daarvoor!)hingen we goed in de lucht. Om een uur of 1
landden we in Sarajevo, waar de donker wolken boven de stad higen.
Effe een paar uurtjes voor onszelf. Om een uur of 4 zijn we allemaal wat gaan drinken. Nog wat inkopen gedaan voor op de kamer en daarna nog lekker 20 baantjes gezwomen. Heerlijk. Bij het buffet ook de andere vrijwilligers gezien, die na een lange busreis ook waren aangekomen. Na lekker met het thuisfront gebeld te hebben(au, dat zal me een rekening worden), zitten we nu lekker in de lobby. Maar aan alles komt een einde. Zo ook de eerste dag. Lekker mijn bedje opzoeken en dan morgen: de parade en een eindshow.
Tot later.Liefs Luciënne

Het aftellen is begonnen!

Nog 3 nachtjes, of zoals sommigen onder ons, nog 2.5 nacht, en dan vertrekken we eindelijk. De koffer is van zolder gehaald. Er zit zelfs al wat in: de LOOdS shirtjes, alle witte broeken die ik heb en shampoo. Ben al op de helft. Heb nog even ervoor gezorgd dat Toine ook kan inloggen voor de achterblijvers. En dat is ook gelukt. Opvang is geregeld, hoewel het nog even spannend werd voor Pleun, omdat de moeder van het vriendinnetje waar ze naartoe zou gaan, plotseling toch moest werken en Pleun niet mee kon. Maar ook dat is alweer opgelost: ze gaat met een ander vriendinnetje mee en kan nu zelfs naar de volleybal training. Dinsdagavond nog maar even boodschappen doen. Eten inslaan voor mezelf om mee te nemen, maar ook voor de achterblijvers. Puck denkt namelijk dat ze 7 dagen pizza gaat eten! Whahaha! Toine heeft ooit een keer voor de gein die opmerking gemaakt en zoals de meeste kinderen van 5: die vergeten nooit iets! Behalve hun spullen opruimen etc...Deze week moeten ze elke avond heel vroeg naar bed, want ze willen heel graag mee naar het station: mamma wegbrengen! Of ik dat nou zo leuk vind? Tuurlijk, maar het wordt er niet makkelijker op! Ach, dan jank ik de boel maar bij elkaar. Ik zal de enige wel niet zijn. Ik zal morgen ook zakdoekjes kopen...Toch maar even een lijstje maken met wat ik nog moet kopen! Nou iedereen succes met inpakken, laatste dingen kopen, slapen etc. en tot donderdag!