Nog zo'n 23 dagen te gaan en dan begint het toch wel te kriebelen. De reis naar Bosnië komt eraan en thuis moet ik nog wel het één en ander regelen. Wie brengt de kinderen naar school, kan Toine vrij krijgen, waar gaan ze na schooltijd naartoe, komen ze me ophalen, zijn dingen die toch wel door mijn hoofd spelen. Gisteravond had ik een huilende dochter in haar bed. Na even doorvragen zegt ze dat ze helemaal niet wil dat ik een week wegga. Slik... dan gaat er wat door je heen. Je probeert zo goed en zo kwaad haar te troosten maar ondertussen zie ik er toch ook wel tegenop om een week weg te zijn. Zeker als ik dan aan haar denk...Je doet het voor de kinderen daar, maar je hebt zelf ook kinderen die je gaan missen en die ik ga missen. We krijgen binnenkort een trampoline van de buren. De meiden weten het nog niet, maar ik denk dat ik maar zorg dat hij er vóór Bosnië is, dan hebben ze lekker afleiding en kunnen ze lekker springen.
Nu eerst nog een paar weken werken, een meimarkt weekend voor de boeg en dan mijn koffer maar eens opzoeken en vullen.
Het wordt een spannende tijd, maar ik weet zeker dat het een leuke tijd gaat worden en ik heb er toch wel zin in...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten