Aftelslinger voor de thuisblijvertjes

Het verhaal van Luciënne is heel herkenbaar. Ik heb ontzettend veel zin in Bosnië. Het komt nu snel dichterbij. Maar hoe graag ik ook naar Bosnië ga, het missen van mijn kinderen zal af en toe best pittig zijn, als we daar zijn. Ik ben nog nooit zo lang zonder ze weg geweest.

Maar voor de mensen met kleinere kinderen net als ik, heb ik een leuke tip. Zelf ben ik bezig voor alledrie een aftelslinger te maken. Voor elke dag dat ik weg ben, hangt er een pakje met een datum aan. In sommige pakjes zit iets lekkers, in andere pakjes een klein cadeautje en bij sommige pakjes ook een klein briefje voor ze. Elke ochtend mogen ze een pakje open maken. Zo ben ik toch een beetje extra bij ze en het heeft ook iets gezelligs! Daarnaast kunnen ze zo een beetje overzien hoeveel nachtjes ik nog weg ben en wanneer ik weer terug kom. En vooruit: ik maak er voor Dionne ook één (ha,ha,ha). Ik heb er nu al veel voorpret van! Het missen blijft natuurlijk. En ach, da's maar goed ook, toch?

Corinne

Toch wel moeilijk...

Nog zo'n 23 dagen te gaan en dan begint het toch wel te kriebelen. De reis naar Bosnië komt eraan en thuis moet ik nog wel het één en ander regelen. Wie brengt de kinderen naar school, kan Toine vrij krijgen, waar gaan ze na schooltijd naartoe, komen ze me ophalen, zijn dingen die toch wel door mijn hoofd spelen. Gisteravond had ik een huilende dochter in haar bed. Na even doorvragen zegt ze dat ze helemaal niet wil dat ik een week wegga. Slik... dan gaat er wat door je heen. Je probeert zo goed en zo kwaad haar te troosten maar ondertussen zie ik er toch ook wel tegenop om een week weg te zijn. Zeker als ik dan aan haar denk...Je doet het voor de kinderen daar, maar je hebt zelf ook kinderen die je gaan missen en die ik ga missen. We krijgen binnenkort een trampoline van de buren. De meiden weten het nog niet, maar ik denk dat ik maar zorg dat hij er vóór Bosnië is, dan hebben ze lekker afleiding en kunnen ze lekker springen.
Nu eerst nog een paar weken werken, een meimarkt weekend voor de boeg en dan mijn koffer maar eens opzoeken en vullen.
Het wordt een spannende tijd, maar ik weet zeker dat het een leuke tijd gaat worden en ik heb er toch wel zin in...

Bosnië workshops getest!

Workshops geven...
Dat is het hoofddeel van wat we met LOOdS in Bosnië op het Kidsfestival gaan doen.
Het klinkt allemaal hartstikke leuk, workshops geven, maar hoe doe je dat eigenlijk? Geen idee... Nou ja, ik had er wel ideeën over, maar ik kon me geen voorstelling maken hoe dat nu in de praktijk zou uitpakken! Wat kun je kinderen in een 10-15 minuten durende workshop eigenlijk laten doen? Daar kom je maar op één manier achter, gewoon gaan uittesten! En wat was dat GAAAFF!!!!!


Donderdag, 19.50 aankomst bij De Kok. Ik vond het hartstikke spannend. Er waren allemaal kinderen, een stuk of 20, met ouders die ons wilden helpen. Dus trommels gepakt, korte uitleg gegeven over waarom we de test gingen doen en beginnen met spelen...
Ik had het idee in mijn hoofd dat ik de verschillende secties één voor een aan het werk kon zetten met een makkelijk basisritme en dat dit bij elkaar ging leiden tot een groep die samen speelt. Dat pakte iets anders uit!
Alle kinderen waren zo super gefocust op hun eigen trommel, dat ze hun buurman of vrouw helemaal niet hoorden of zagen. Dus iedereen speelde in een andere maat en het was onmogelijk om dat bij elkaar te brengen tot één spelende groep! De oplossing was snel gevonden. Een aantal LOOdS bandleden gingen tussen de kinderen staan of zitten en sloegen de partij mee op de trommels. Dat was de doorbraak! Na ongeveer 10 minuten stoeien waren alle kinderen aan het spelen en zat het ook nog in dezelfde maat! Geweldig! Allemaal lachende gezichten! Sommige waren erg geconcentreerd aan het spelen, met zo'n frons op het voorhoofd, anderen sloegen gewoon en waren hartstikke blij! Na een aantal keren rouleren bleek dit de succesformule die we ook in Bosnië gaan toepassen. 
Natuurlijk mocht iedereen ook meerdere malen lekker los en zoveel herrie maken als ze konden. Het feest was pas echt compleet toen we vroegen om, naast het zo hard en snel mogelijk op de trommel slaat, er ook nog zo hard mogelijk bij te gillen!


Ik hoop dat iedereen die avond nog heeft kunnen slapen van al die adrenaline... 
Ik heb er geweldig van genoten, vond het super om te doen en ben echt heel blij dat we dit hebben kunnen proberen! Alle kinderen (en ouders) hartstikke bedankt voor jullie hulp!